شناسه خبر : 14412
  پرینتخانه » اطلاعات عمومی 394 بازدید | ارسال توسط :

فرق بره و کره (کهره)

فرق کهره و بره گوشت کدام یک بهتر است
فرق بره و کره (کهره)

فرق بره و کره (کهره)
بره و کهره از واژه هایی است که استفاده زیادی دارد
بره نوزاد میش است و کره (کهره) نوزاد بُز است
اگر گوسفندی زایمان نکرده باشد و یا بالغ نشده باشد ، برّه نام دارد.
به گوسفند ماده ای که زایمان کرده باشد میش میگویند.
بین گوشت بره و کهره تفاوت وجود دارد
گوشت بز کمی پررنگ تر از گوشت میش است.
گوسفند نر بالغ را شیشک می نامند که گوشت آن لطیف تر از گوشت میش هست.
البته به کهره، بزغاله هم می گویند و کهره بیشتر در شهرهای جنوبی کاربرد دارد.
بین گوشت بره و کهره تفاوت وجود دارد
گوشت بز کمی پررنگ تر از گوشت میش است.
گوسفند نر بالغ را شیشک می نامند که گوشت آن لطیف تر از گوشت میش هست.

گوشت بره (به خصوص برّه شیری) لطیف ترین و گرانترین نوع گوشت گوسفندی است.
طبع گوشت بز سرد و گوشت گوسفند گرم است

بُز (نام علمی: Capra aegagrus hircus) حیوانی است اهلی از راستهٔ زوج‌سُمان (Artiodactyla)، خانوادهٔ گاوسانان (Bovidae)، زیرخانوادهٔ بزیان (Caprinae)، جنس بزها (Capra). «بُز» گونه ماده و «کَل» گونه نر این حیوان می‌باشد.

به بچه‌بز یا بزِ خردسال، بُزغاله گویند.[۱] به بزغالهٔ شیرمست یا بزغاله شش‌ماهه کهره می‌گویند. بز بالغ نیز «پازن» و بز غالب (آلفا) گله تکشاد یا تَکّه نام دارد.

نخستین نشانه‌های اهلی‌سازی بز در ایران یافت شده که مربوط به حدود ۱۰٬۰۰۰ سال پیش از میلاد است.
اولین شواهد از اهلی سازی بز در ایران یافت شده (حدوداً ده هزار سال قبل از میلاد) که نشان دهندهٔ پرورش سازمان یافتهٔ این حیوان است. گونه‌های والد Capra hircus aegagrus است که هنوز به‌طور وحشی (بز کوهی) از ترکیه تا بلوچستان یافت می‌شود.

بز در اوستا یاشت ۱۴٫۲۵ به عنوان یکی از اشکالی که Vərəθraγna اختیار می‌کند ذکر شده؛ در وندیداد ۵٫۵۲ شیر بز در زمره غذاهایی که زنانی که بچه مرده می‌زایند ممکن است مصرف کرده باشند آمده‌است. دو لفظ دیگر اوستایی، ازه «بز نر» و اسچانی «-بچه» در نیرنگستان و در دادستان ایک دنیگ در فهرست حیواناتی که قربانی می‌شوند و در پوندهیشن که گفته می‌شود کوجمترین گوسپند است ذکر شده. در بوندهیشن پنج سرده بز ذکر شده‌اند.

گونه‌های اهلی بز در جهان ایرانی در کل به‌طور سازمان یافته مورد مطالعه قرار نگرفته‌اند، و تلاشی در جهت بهبود ژنتیکی آنها هم صورت نگرفته‌است. به نظر می‌رسد همگی به یک نوع تعلق داشته باشند، و شاخ‌های شمشیرگونه داشته باشند. مقطع آن دراز یا قدری مقعر است و پشم بلند سیاه یا به ندرت قهوه‌ای تیره‌ای دارد. واریاسیون‌های اصلی منطقه‌ای، که بازتاب دهندهٔ محیط زیست آن‌ها (استپ یا کوه) هستند، درازی مو رنگ‌بندی سر و سم و فرم و درازی گوش‌ها و الی آخر هستند. وجود بزهای گونهٔ آنکارا در ایران و افغانستان محتمل است ولی جایی ثبت نشده، مثالهای منزوی را ممکن است بتوان در نتیجهٔ موتاسیون‌ها یافت ولی نه آن طور که در ترکیه رخ می‌دهد، از طریق تولید مثل گزینشی.

جمعیت بزها در جهان حدود ۶۶۶ میلیون رأس و در ایران حدود ۲۰ میلیون رأس تخمین زده شده‌است. این ارقام به وضوح اهمیت بز در جهان و ایران را نشان می‌دهند. در واقع، گرچه این حیوان در بازار ایران کمتر از گوسفند ارزش دارد، در تمامی نواحی که از دامداری امرار معاش می‌کنند به دلیل گسترهٔ محصولاتش و آسانی نگهداری بسیار مورد توجه است. بزها چیزهایی را می‌خورند که گوسفند نمی‌تواند بخورد، حتی در اراضی تعریف نشدهٔ حومهٔ شهرها، و نقش غیرقابل انکاری در مسیر سازی دارند. بدین ترتیب برای فقرا در ایران و افغانستان و بسیاری دیگر از مناطق خشک مانند آفریقا، بز نقشِ هم گاو و هم گوسفند را ایفا می‌کند.

|
برچسب ها
به اشتراک بگذارید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.